Jübile Hangi Dilde?
Hayatımın ilk jübile deneyimi tam anlamıyla bir dönüm noktasıydı. O kadar garipti ki, sanki bir kitap okuyor gibiydim. Fakat bu kitapta, başrolün tam ortasında ben vardım. Kayseri’nin sessiz sokaklarından birinde, hayalini kurduğum şeyin aslında ne kadar farklı bir şey olduğunu fark ettim. Jübile hangi dildeydi? Bunu çözmeye çalışırken, içimdeki karmaşayı daha iyi anlamaya başladım.
Bir Gözyaşı, Bir Gülümseme
Her şey, annemin yıllar sonra iş yerinden emekli olmasıyla başladı. Kayseri’nin küçük ama sıkı bağlarla birbirine kenetlenen iş dünyasında, jübile çok önemli bir şeydi. Annem, yıllar süren bir çalışmanın sonunda, kalemi bıraktığı gün, iş yerindeki büyük bir kutlamaya davet edildi. Herkesin etrafında gülücükler, alkışlar, tebrikler vardı. Fakat annemin yüzünde bir boşluk vardı. Kimse fark etmedi, ama ben fark ettim. Annem, o kadar uzun bir zaman boyunca bu jübileyi beklemişti ki, sonunda geldiğinde sanki hiç de istediği gibi bir şey değildi.
O gün, o kutlama salonunda annemi izlerken, içinde yaşadığı duygusal karmaşayı çözmeye çalıştım. Herkes ona teşekkür ediyor, başarılarından bahsediyordu ama annem hala bir anlam arayışı içinde gibiydi. Çalışan bir kadının yıllar boyu edindiği tecrübeler ve birikim, sadece birkaç saatlik kutlamaya sığar mıydı? Annesinin jübilesiyle gururlanan bir çocuğun kalbi ne kadar büyük olabilirdi ki? O an, “Jübile hangi dilde?” diye düşündüm. İnsanlar başarıyı kutlamak için farklı dillerde konuşuyor ama annemin içindeki duyguları anlamak için hangi dili kullanmalıydım?
Jübileyi Keşfetmek
Bir gün, annemin jübilesinden sonra bir sabah yürüyüşüne çıkmıştım. Havanın soğuk olması, her adımımı biraz daha sert atmamı sağlıyordu. Gözlerim, kafamda beliren o karmaşık soruyla doluydu: “Jübile hangi dilde?” Gerçekten anlamış mıydım? Emeklilik, insanlar için ne anlama geliyordu? Toplumun bir başarıyı ve insanın yıllarını adadığı bir işi kutlama biçimi ne kadar içseldi? Bunu düşündükçe, yıllarca annemin evdeki işlerini ve dışında çalışarak evimize getirdiği parayı nasıl bir ödül olarak görmediğini daha iyi kavradım. Bu jübile, gerçek bir kutlama değil de, bir zorunluluk gibi hissediliyordu.
O sabah, yürüyüşüm sırasında şehrin merkezine doğru ilerlerken, gözüm bir kafenin camından içeriye takıldı. Bir grup yaşlı insan, uzun bir sohbetin ortasında, kahvelerinin tadını çıkarıyordu. Onlardan birinin söyledikleri hala kulaklarımda: “Emeklilik, artık seni kimse hatırlamıyor demektir,” dedi. O an bir soğuk rüzgar esti ve kalbimde bir şey kırıldı. Annemin jübilesi, tüm bu uzun yılların sonunda sadece bir anlık alkış ve övgülerle geçiştirilen bir şey miydi?
Hayal Kırıklığı ve Umut
Eve döndüğümde, annem her zamanki gibi mutfakta, akşam yemeğini hazırlıyordu. Sadece birkaç saat önce, yüzlerce kişinin alkışladığı kadın, şimdi mutfakta yalnızdı. O anı düşündüm: Toplum ne kadar ileri gitse de, bazen bir insanın hayatındaki en önemli anları kendi içinde, sessizce kutladığını kabul etmek gerekiyor. Jübileyi kutlayanlar, sadece kutlamayı yapanlar değil. Jübile, belki de insanın kendine verdiği bir ödül olmalıydı.
“Jübile hangi dilde?” sorusuna yanıt, belki de kendi içsel dilinde aranmalıydı. Her insanın yaşamı boyunca geçirdiği yıllar, bazen dışarıda kutlanmaz. Ama her an, içinde bir anlam taşır. Bu anlam, bazen başarı, bazen kayıplar, bazen de basit bir yaşamın ta kendisi olabilir. Annemin içindeki bu soruyu yavaşça kabullenmeye başladım. Belki de jübile, dışarıda kutlanan değil, insanın kendi içsel dünyasında bulduğu anlam olmalıydı.
Jübile, hangi dilde olursa olsun, bir insanın yaşamındaki değerini fark ettiği andı. Annem belki de bu yüzden o kutlamaya gülümseyerek katılmıyordu. Çünkü jübilesini, kimseye anlatamayacağı, sadece kendi içindeki bir dilde yapıyordu.
Sonuç: Anlamın Peşinde
Bugün, jübilenin hangi dilde olduğunu sorarken, aslında kendi içimdeki duyguları anlamaya çalıştım. Hepimiz, kutlanmaya değer işler yapıyoruz. Ancak bazı kutlamalar sadece toplumun kalabalığında değil, kendi kalbimizde anlam buluyor. Jübile, belki de hayatın farklı anlarının, kişisel anlamlarla dokunan bir kutlamasıdır. Annemin yıllar boyunca yaptığı her şey, belki dışarıda alkışlarla karşılanmayacak, ama içsel dünyasında çok daha derin bir anlam taşıyor. O yüzden jübile, hangi dilde olursa olsun, kendi iç dünyamızda en çok duyduğumuz dildir.